Мы ўчора правялі дзень у Дудутках. Добрае месца сямейнага адпачынку, асабліва для дзяцей!
Як вядома, ехаць трэба па слуцкай шашы, кіравацца на вёску Пціч Пухавіцкага раёну. З шашы ёсць указальнік павароту менавіта на музей, і далей таксама можна арыентавацца на ўказальнікі. Дарога вельмі прыгожая!
Мы пачалі з агляду млына, аблазілі яго ўвесь, ускараскаліся на самы верх! Потым пад'ехалі ажно 3 аўтобусы з экскурсіямі, і мы хуценька збеглі.
Агулам зазначу, што экскурсіі - гэта зло. Бо яны замінаюць аглядаць музей тым, каму гэта сапраўды цікава, маюць прыярытэт над звычайнымі наведвальнікамі (усіх могуць пасунуць ці проста выгнаць з памяшкання дзеля групы). Мірон хацеў пакатацца на коннай павозцы, дык давялося чакаць 30 дзяцей, якія прыйшлі пасля нас, бо яны - экскурсія. Дарэчы, 1 круг (3 хвіліны) на брычцы - 3 тыс.
Уваход у музей каштуе 25 тысячаў. Дзеці да 7 год, якія не ходзяць у школу - бясплатна. Астатнія дзеці - 7 тыс. У гэты кошт акрамя права бадзяцца па тэрыторыі ўваходзіць каштаванне сыроў.
Тэрыторыя ўключае ў сябе: ганчарную і ткацкую майстэрні, а таксама майстэрню саломапляцення, кузню, пякарню, цэх дрэваапрацоўкі, этнаграфічную галерэю, экспазіцыю Аўтарэтра, сыраварню, птушнік, ферму, стайню, звярынец, бровар і некалькі кавярняў, а таксама гатэльчык і кірмаш, на якім прадаецца пераважна трэш "а-ля Суздаль" (але сустракаюцца і цікавыя нацыянальныя беларускія вырабы).
Мы пачалі з дзіцячай пляцоўкі, на якой ёсць сямейныя арэлі і, галоўнае, стары Масквіч, у які можна залезці, пакруціць руль, папераключаць перадачы. Потым перакусілі блінамі і каўбаскамі пад крыкі паўліна з суседняга дрэва.
Асобная радасць - прыбіральні на тэрыторыі музею: чыста, стылёва і ёсць мыла з гарачай вадой. А гэта вельмі істотна, бо дзеці гладзяць коней і трусоў, а потым рукамі бяруць сыр.
Вялікая радасць для гарадскіх дзяцей - магчымасць палашчыць і пакарміць свойскіх жывёлаў!
Са шматлікіх майстэрняў Мірону найбольш спадабалася кузня. Ён быў у захапленні ад каваля, які на ягоных вачах з кавалка жалеза зрабіў падкову!
Гараж са старымі машынамі, сярод якіх ёсць таксама трактар, матацыклы і танк - безумоўная радасць для хлопца.
Цікава было ўсё, мы парадаваліся, як вырас музей за тыя 7 год, што мы ў ім не былі.
Але народу было аж занадта!!! Вельмі шмат маскалёў (з самой Масквы), а яны - гучныя і бесцырымонныя. Таму дзень у Дудутказ пакінуў мноства ўражанняў, але вельмі стаміў тлумам і пастаянным чаканнем, калі з майстэрні выйдзе група, каб туды можна было на хвілінку патрапіць і нам.
Таму я б рэкамендавала па магчымасці наведваць Дудуткі ў будзёныя дні, альбо аб'ядноўвацца ў групы. Адно што я не ўпэўненая, што ў музеі ёсць людзі, здольныя праводзіць экскурсіі па-беларуску. Прынамсі мы ніводнага беларускага слова ў адказ на свае пытанні і просьбы так і не дачуліся.
У саламянай майстэрні Мірон упадабаў саламянага каня. Ён марыў пра такога яшчэ з трох год, калі ўпершыню ўбачыў у Менску на выставе. Нарэшце набылі. Цяпер хаваем ад ката, які вырашыў на яго паляваць.
Ёсць пракат ровараў, але дзе ж на іх катацца - так і не высветлілі.
Дзень быў спякотны. Пакуль мы хадзілі па музеі, у машыне лопнуў ад гарачыні футбольны мяч. Шкада яго вельмі, бо ён быў украінскі, з эмблемамі ўсіх украінскіх клубаў.
Калі збярэцеся ў Дудуткі, зазірніце на афіцыйны сайт:
http://dudutki.by/index.php (што паказальна, беларускай версіі ён не мае
). Тэл. (029) 602 52 50, 603 52 50, т/ф (017) 137 25 25, 133 07 47.
Новае ў блогах
