Як навучыць не баяцца няўдачы?

[julcik]

наталька, мы рэдка ходзім. Янка не казаў пра заняткі з псіхолагам - толькі на мастачок і да лагапеда ходзіць.

Black aspid, так, у саду выхавацелькі кажуць, што не бавае такога. каб янка дрэнна сябе паводзіў, што ён заўжды слухаецца. Яго любіць нават жорсткая з выгляду нянечка. А дома ён ніфіга не слухаецца і трывала сядзіць на галаве

[Kryscina]

Цікава, да чаго мы даразмаўляемся. Гурток на Макаёнка Мірцік любіць і гатовы ўсё на свеце прамяняць дзеля яшчэ аднога занятку, ён давярае Таццяне, сумуе па ёй, верыць кожнаму яе слову. Думаю, што пасля дзеда, мяне і таты - менавіта яна самы аўтарытэтны для яго чалавек.
Так што на Макаёнка страху няўдачы ў яго няма, ці ён значна менш за ўсе задавальненні.
Але ўвогуле тэма актуальная. Бо ад заняткаў гімнастыкай Мірон ужо два тыдні як адмовіўся, бо куляцца ў яго атрымліваецца, а стаяць на галаве - не. І тое, што трэнер увесь час казаў яму, што ён такі вялікі і нязграбны, прымушала яго плакаць. Ён шчыра змагаўся, трэніраваўся, але ў нейкі момант проста здаўся і адмовіўся ісці на заняткі. Цяпер трэніруецца часам сам у пакойчыку, для сябе.
Яшчэ Мірціка цяжкавата натхніць рабіць тое, што ў яго не атрымліваецца. Ён можа адмовіцца ад марозіва, якое вельмі любіць, бо мы больш не дапамагаем яму адкрываць пакункі, а некаорыя без нажніцаў ён расклеіць яшчэ не ў стане.
Ён перажывае, калі кагосьці хваляць, а яго не адзначаюць. Але каб супакоіцца, яму дастаткова перапытаць у мяне, ці ён усё яшчэ для мяне самы лепшы. І ўсе заўвагі педагогаў адыходзяць у нябыт.
Ён хоча быць ва ўсім першым, і крыўдзіцца, што ягоны дзень народзінаў пазней, чым у некаторых дзетак, якім раней за яго споўніцца 6 год.
Мне ўсё гэта дзіўна, бо мне самой не ўласціва: я заўсёды мела свае крытэры самапавагі. І ў тым, што для мяне было важна, заўсёды дасягала перамогі (напрыклад у лыжнай гонцы, будучы вызваленай ад фізкультуры, ў чацвёртым класе ў алімпіядзе па матэматыцы для шасцікласнікаў ці ў конкурсе спеваў і танцаў сярод дзетсадаўцаў, ніколі не хадзіўшы ў садок). Але на мне з маленства вісела адказнасць за малодшых, і ніхто мяне не прытуляў і не ствараў казкі ў жыцці. Думаю, старэйшым дзецям у вялікіх сем'ях такія дзіўныя страхі і няўпэўненасць увогуле неўласцівыя (прыклад Мсціслава ўжо гучаў, я з ім пры сустрэчы абсалютна як з дарослым камунікую).
Што да Мірона, ён таксама ўвесь час запытваецца, ці можна: ці можна ў прыбіральню, ці можна глытаць цукерку, ці можна памаляваць. Не перастаю здзіўляцца, бо сама дазволу не пыталася ніколі і ад іншых не патрабую. Можа гэта садок?

Мы спрабуем мадэляваць жыццё, страхі і перамогі ў гульнях: шахматы, тачкі, ролевыя гульні са звярамі. Маквін жа не здаваўся і не плакаў, калі не здабываў кубак з першай спробы? І пешка не плача, калі конь выскоквае наперад, бо гэта патрэбна для перамогі ў партыі. Бачу, што гульні даюць паступова плён. Што неўзабаве Мірон канчаткова асэнсуе і ўкладзе ў галаве сабе каштоўнасці перамог, першынства і спаборніцтва, вызначыцца, калі важней працэс, а калі - вынік. Дарэчы, ён стаў нашмат больш смелым, калі з'явіўся кот.

[julcik]

Kryscina, па апісанні ў яго такіх псіхалагічны тып, як у мяне.

[Palina007]

А, ну калі пра "слухацца" - то гэта таксама не да нас (не дома, прынамсі).
Можна толькі хіба дамовіцца нешта зрабіць, калі ёсць стымул: хутчэй паесці, каб мульцік паглядзець, прыбрацца на стале, каб потым з дзедам памаляваць і г.д.
А вось як знайсці такі стымул, які пераканае дзіця не баяцца новага і не зважаць на няўдачу?..
Успомніла яшчэ адзін прыём: абмеркаваць з дзіцем наступствы пройгрышу і высветліць, што нічога страшнага не здарыцца. Разам з тым будзе магчымасць зразумець, чаго дзетка насамрэч баіцца: рэакцыі выхавацелькі, насмешак сяброў ці яшчэ чаго.

[mama Halja]

          

Kryscina пісаў(-ла):

І тое, што трэнер увесь час казаў яму, што ён такі вялікі і нязграбны, прымушала яго плакаць.

ну як можна такое казаць чалавеку, асабліва дзіцю, які стараецца!!!? я проста вар'яцею ад савецкіх метадаў! У Амэрыцы такога проста быць не можа. Калі нешта такое бывае, то настаўнікі заўсёды падкрэсьліваюць, што ў кожнага свая хуткасьць і здольнасьці, што ім і самім нешта доўга не давалася і хваляць дзіця на настойлівасьць і стараннасьць і заўсёды кажуць, што калі стараешся, то раней ці пазьней абавязкова атрымаецца - і гэта абсалютная праўда.

[наталька]

Kryscina, а ты ўпэўнена, што Мірону казалі, што ён нязграбны? ён сам табе так сказаў? Можа проста ён бачыць худога Франка, у якога ўсё лёгка атрымліваецца, і на яго тле ня хоча хадзіць на гімнастыку?

Дарэчы, Франак таксама доўга пытаўся, ці можна ў прыбіральню, я казала, што не і сьмяялася. Зьдзіўляўся, але перастаў пытаць.

[Black aspid]

Kryscina, перадай Мірону (калі палічыш патрэбным). што Мсціслаў расстроіўся, калі пачуў, што Мірцік не хоча хадзіць. Можа, маральная падтрымка спрацуе?

[Alina]

julcik,
я не ведаю, як фармуюцца тыя псіхалагічныя тыпы. Магчыма, прынамсі, часткова -- якраз праз узаемаадносіны ў сям'і і соцыуме.

наталька,
ну вось мне рэальна не падабаецца гэта слова. Хочацца, каб абодва -- і мама, і дзіця-- не "слухаліся", а "рэагавалі на просьбу". Для мяне гэтыя словы нясуць розны сэнс.

[julcik]

Alina, я не памятаю, ды і чыталі нам у дачыненні да мэнэджменту - там ранняе дзяцінства не істотна, бо ўсе ўжо выраслі.
Тут ёсць псіхолагі - можа яны падкажуць.

[julcik]

Вось пра сарамлівасць http://dzietki.org/article/cms_view_article.php?aid=1413
Там жа пра нізкую самаацэнку.

[Black aspid]

julcik,
Сяджу і думаю, як памылкі свайго выхавання скарэгаваць у дзецях. Мы ж з мужам жахлівыя сарамліўцы па сёняшні дзень, з рэдкімі ўсплескамі публічнасці
А наконт прасіць і загадваць - цалкам слушна. Я дзецям тлумачу, што просьба - гэта калі альбо так, альбо не. Калі ты просіш - не факт, што адказ будзе станоўчым. Табе маюць права адмовіць. І ты маеш права адмовіць.
Праўда, неяк забываюся, што і яны маюць права адмовіць мне ў просьбе.

[наталька]

Black aspid, каго-каго, а Мсціслава назваць сарамлівым нельга! Балбоча кожнаму сустрэчнаму!!!

[наталька]

Эх, а я таксама вельмі сарамлівая і няўпэўненая, і Франак таксама даволі сарамлівы. Вершык распавесьці Дзеду Марозу, дык так ціхенька, што ніхто не пачуе...

[Black aspid]

Гэта тэмперамент. Гэта не прап'еш. Але калі б спыталі ў яго, па якім тыпе бацькі ім кіруюць, адказ быў бы "па АЎТАРЫТАРНЫМ". часам як заявіць:"Вы на мяне ўвесь час ціснеце!"

[momto4]

У тэму:
http://freetrinity.livejournal.com/518.html#cutid1